و گفته‌اند : الْحَرَكَةُ بَرَكَةٌ « 1 » . و حركات ظاهر موجب بركات باطن باشد . از عارفى روايت كرده‌اند كه گفت : از خال خود شنيدم كه مىگفت : اى جوانان ! بكوشيد و سعى كنيد پيش از آن كه هم چون من ضعيف شويد و در تقصير بمانيد . و آن عارف گفت : در آن وقت كه او اين سخن مىگفت ، هيچ جوانى در عبادت كردن به وى نمىرسيد و طاقت مجاهدهء وى نداشت ! ! و مشايخ گفته‌اند : بنياد اين كار بر سه چيز است : 1 - نخوردن الّا به وقت فاقه يعنى گرسنگى سخت . 2 - و نخفتن الّا به وقت غلبهء خواب . 3 - و سخن نگفتن الّا به وقت ضرورت . و گفته‌اند : كسى به درجهء صالحان نرسد ، تا وقتى كه از اين شش آستانه نگذرد : اول : درِ نعمت بر خود ببندد - / به اين معنى كه حتى در حلال به ضرورت اكتفا كند - / و درِ سختى بگشايد . دوم : درِ عزّ ببندد و درِ خوارى و مذلّت بگشايد . سوم : درِ راحت ببندد و درِ سعى و اجتهاد بگشايد .

--> ( 1 ) - شرح نهج البلاغة ، ابن ابى الحديد : 11 / 127 .